Het hart van de organisatie

BillyBird Park Hemelrijk is een regionaal recreatiepark dat aansluiting zoekt bij de regio (Hemelrijk is bijvoorbeeld de naam van het oorspronkelijke gebied, Helihaven is een aanvulling op de vliegbasis in Volkel). Het park bestaat uit een combinatie van natuur en recreatie: een strandbad met daaromheen een aanbod van thematische binnen- en buiten attracties, waaronder bijvoorbeeld ook een Oeverzwaluwwand en een observatiehut. Ons bestaansrecht is dat wij iedereen, samen of alleen, jong of oud, arm of rijk, 365 dagen per jaar en met ieder weertype plezier bieden. Er is plaats voor iedereen en iedereen zal dan ook altijd met open armen en een warme glimlach ontvangen worden. Hier mag alles, en niets moet. Aan de gast danken wij ons bestaansrecht en wij zullen ons uiterste best doen om dit bestaansrecht waar te maken. Iedere seconde van de dag, 365 dagen per jaar.

Als je ons vraagt wat BillyBird in de verre toekomst bereikt wil hebben, dan is het antwoord: een gezonde keten van regionale recreatieparken met een combinatie van natuur en recreatie, waar iedereen, iedere dag, samen met familie en vrienden plezier kan hebben. Hoe willen we dit gaan bereiken? Wij denken dat er in de dagrecreatie nog geen ketens of bedrijven zijn die een identieke formule hebben. We hebben dus een voorsprong die we gaan benutten door kwaliteit te bieden en rekening te houden met de belangen van alle betrokkenen: de gast, de medewerker en de omgeving.

De basiselementen van BillyBird:

  • Samen, gezellig, gemoedelijk, gastvriendelijk, vrolijk, ongedwongen, puur, authentiek, natuurlijk, laagdrempelig, voor iedereen en betaalbaar.
  • Kortom: altijd, iedere dag en met ieder weertype: Happy Together!

Missie

Het ontwikkelen van regionale recreatieparken met een combinatie van natuur en recreatie, waar iedereen, iedere dag, samen met familie of vrienden plezier kan hebben.

Visie

Er is en blijft, altijd en overal, behoefte aan eenvoudig en tijdloos vermaak.

Doelstelling

Een keten van gezonde parken, met behoud van een eigen identiteit. Het bereiken van kwaliteit in ontwikkeling en exploitatie, die is afgestemd op de belangen van alle betrokkenen, met respect voor de gast, de medewerker en de omgeving.

Wie is BillyBird?

BillyBird is een gezellige en vrolijke vogel die graag vliegt en op onderzoek uitgaat, omdat hij nieuwsgierig is naar wat er te beleven is in de wereld. Hij houdt veel van natuur en ruimte, maar ook van samen veel plezier maken. Billy is het levende bewijs dat natuur en recreatie goed samen gaan.

Ook vindt hij het fijn om in gezelschap met anderen te zijn. Samen van de glijbaan af te glijden, samen te waterfietsen, maar ook gewoon lekker samen te luieren op het strand. Hij staat klaar voor iedereen, jong, oud, rijk en arm. Het maakt hem niet uit wie je bent, wat je doet of wat je afkomst is. Hij hoopt altijd dat je met een vrolijk en tevreden gevoel weer huiswaarts keert. Hij is een graag geziene gastheer en zijn gasten brengen graag tijd met hem door.

Wie is Gerrie Derks?

Gerrie is in Boekel opgegroeid als oudste dochter van een kippenboer. Haar vader en moeder, beide van boerenkomaf, hadden een eigen bedrijf. Toen Gerrie 10 jaar oud was, begonnen zij met een kippenbedrijf. Er was veel werk aan de winkel en al op jonge leeftijd hielp Gerrie mee in het bedrijf. Toen ze 5 jaar oud was, wist ze al wat ze later wilde worden: kleuterjuf. Ze wilde een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van mensen tot zelfbewuste individuen. Als puber gaf ze met veel plezier leiding bij de scouting en op 19- jarige leeftijd stond ze al in Aarle-Rixtel voor een klas kleuters.
Op 21- jarige leeftijd trouwde Gerrie met Ton Derks. Gerrie had aanvankelijk haar twijfels om met Ton een eigen bedrijf te beginnen. Een boerenbedrijf oké, maar een recreatiebedrijf? Uiteindelijk besloten ze samen om toch de gok te wagen. Dit onder het mom van ‘als het niet lukt, hebben we altijd elkaar nog’, en ‘wat hebben we te verliezen, behalve geld?’.

In haar hart is Gerrie altijd kleuterjuf gebleven.

Wie is Ton Derks?

Ton is opgegroeid in Volkel, als oudste zoon van een varkensboer. Toen zijn vader trouwde nam hij thuis een boerderij over met een paar varkens, koeien en wat kippen. Ton’s moeder, opgegroeid op Bedaf, een Udens buurtschap, heeft twee broers die Kruisheer zijn geworden. ‘Je leeft niet voor jezelf’ en ‘je mag ook gerust iets voor niks doen’ zijn uitspraken die vanuit een katholieke inborst werden gezegd en waar zij veel waarde aan hechtten. Als kind heeft Ton veel last van astma gehad. Als kleuter moest hij daarom veel tijd in het ziekenhuis doorbrengen. Om de tijd door te komen, creëerde hij zijn eigen fantasiewerelden.

Als puber zwierf Ton veel door velden en bossen of werkte hij in z’n eigen tuintje. Ton wilde landschapsarchitect worden, maar met het verkeerde vakkenpakket lukte dit niet. Op 16-jarige leeftijd werd hij lid van de Nederlandse Jeugdvereniging voor Ruimtevaart en Sterrenkunde. Later richtte hij in Uden een NJRS-afdeling op. In zijn tuintje bouwde hij met een groep vrienden een eigen sterrenwacht: ’t Hemelrijk.
Op 18- jarige leeftijd volgde Ton de Bestuursacademie. Dit betekende twee dagen per week studeren en 3 dagen per week werken op het gemeentehuis. Na drie jaar moest hij in militaire dienst, waar hij in Schaarsbergen ‘de koffiepeuk’ werd. Officieel was dit een niet bestaande functie en werkte hij zogenaamd op de ‘administratie’. Doordat hij iedereen liet betalen, om te beginnen de overste, zelf niet van de voorraad snoepte en al het geld eerlijk afdroeg, maakte de koffiekamer al snel behoorlijk winst en kreeg Ton meer vrijheid.

Eenmaal uit dienst en terug op het gemeentehuis, ging hij nadenken. Eigenlijk vond hij de diensttijd leuker dan het gemeentehuis. Hij kon er zijn ei niet meer kwijt. In 1983 was Ton 22 jaar oud en inmiddels getrouwd. Na een paar maanden huwelijk, kwam Ton op het idee om samen met Gerrie iets voor zichzelf te beginnen. Hij studeerde weliswaar nog voor Hoger Bestuursambtenaar en had zijn specialisatie Ruimtelijke Ordening gehaald, maar wat kun je daarmee als zelfstandige? Gerrie was niet blij met Ton’s plannen. Ton dacht aan een keten van pannenkoekhuisjes, allemaal in de bossen langs fietspaden; leuke rode eekhoorntjes op de vensters van de blokhutten. Hij zag het helemaal zitten.

Niet veel later brak de zomervakantie aan en vertrokken Ton en Gerrie naar een zonovergoten Engeland. Daar fietsten ze drie weken van camping naar camping. Tijdens een fietstocht, halverwege die vakantie, stopte Ton abrupt met fietsen. ‘Ik wil een camping’ zei hij zonder te aarzelen tegen Gerrie.